Her film mutlu sonla bitmez bile diyemiyorum. Daha fragmanlarda terkettik biz salonu. Hemde başka kapılardan… Sen girdiğin kapıdan çıktın. Geri dönebileceğini mi düşündün acaba? Bu beden sana bir şans daha verse de, bu kalp eski değerini vermeyecek biliyorum. Bak ben çıkış kapısını tercih ettim çünkü. İstesem bile dönemeyeyim diye…

Benim mi ahımı aldın, aşkımın mı? Ben zararsızım ama onun için kati konuşmak ne mümkün. Farkındalığına vardığım tek şey, bu aşk elini, kolunu öyle bağladı ki kalbimin, içinde kendinden başka misafiri barındırmıyor. Ne nefret girebiliyor içeri, ne de pişmanlık…

Evliliklerini kurtarmak için çocuk yapan çiftler gibi, ben de bu aşkı kurtarmak için bir ismi olmasına çabaladım. Hatayı da burda yaptım. Ama her şeyin bir ismi olmaz mı? Bir şiirin, bir kitabın, bir filmin… Bir aşkın da adı olur belki dedim. “Rüya” deriz bizimkine…

Üşüyorum… Madem alıp başını giden sensin, neden üşüyen benim bilmiyorum. Uzaklaştıkça senden daha da titriyorum. Dönüp bakmıyorum da artık. Buz tutmayı göze ala ala yürüyorum…



Bu yazı 1012 kez okundu.
EMEĞE SAYGI. LÜTFEN KULLANDIĞINIZ İÇERİKLERİN LİNKİNİ VERİNİZ.

  1. Lavinya Oz. dedi ki:

    “Her film mutlu sonla bitmez bile diyemiyorum. Daha fragmanlarda terkettik biz salonu. Hemde başka kapılardan… ” güncel bu giriş çok hoş 🙂 yeni yazılarını da dört gözle bekliyorum 🙂

You must be logged in to post a comment.