“Bizim denizimiz hiç olmayacak,


Biz hep kendi deryalarımızda yüzeceğiz


Zaman yeniden dönmeye başladığında ise ben yokum bu ilişkide


Artık bilesin


Ve sen,


Benim denizime vuracaksın mutlaka ki bir gün… Ölmek için.”


Yazılı bir kâğıt bırakmışsın bugün kapımın önüne.


Güldüm katılası, sustum sonra.


Daha önce hiç ağlamadığımdan,


Ağladım mı bilmiyorum.


Oysa daha dün;


Dokunulmamış dokunulmazlar dokumak istedim tenine


Nefesini senden, sesinden dinlemek ve


Hiçbiri çıkmaza çıkmayan


Yeni yollar aramak istedim gözlerinde.


Demek yoksun?


Sen kaçtığını sana dur,


Benden uzaklaştığını.


Oysa ben şu an sana öyle yaklaşmış olmalıyım ki,


Kalbim tıkırdamıyor artık.

 

Ses yapmadan gelebileceğim yanına yani.

 

Avuçlarım terliyor, bakışlarım siliniyor yüzümden.

 

Bende yokum artık!

 

(Sen yoktun ve sana ulaşmak için yok olmak gerekliydi)

 

 

Saygılarla

Lavinya Öz.

7.3.96



Bu yazı 926 kez okundu.
EMEĞE SAYGI. LÜTFEN KULLANDIĞINIZ İÇERİKLERİN LİNKİNİ VERİNİZ.

You must be logged in to post a comment.