Dayadım başımı cama, ilerliyorum hayatın içinden. Gece gündüz yer değiştiriyor, mevsimler geçiyor… derken… arka taraftan “benim kara kuşağım var” diyerek hayata göz dağı vermeye çalışan sesler geliyor birden… ve onlara ve hayata dönüyorum yavaşça… elimi cebime sokup sunuyorum en büyük göz dağını; çıkararak; renkleri solmasın diye sıkı sıkıya sakladığım gökkuşağımı…

L.Ö.



Bu yazı 983 kez okundu.
EMEĞE SAYGI. LÜTFEN KULLANDIĞINIZ İÇERİKLERİN LİNKİNİ VERİNİZ.

  1. Dus dedi ki:

    “elimi cebime sokup sunuyorum en büyük göz dağını; çıkararak; renkleri solmasın diye sıkı sıkıya sakladığım gökkuşağımı…”

    hayat öyle hızlı geçiyor ki yetişene aşk olsun.en iyisi mi senin yaptığın gibi gökkuşağın ucuna tutunup gökyüzünde belirivererek,sonra küçük bir yüzde sevinçli ve hayret dolu bir gülümsemeye dönüşmek gerek!

  2. Lavinya Oz. dedi ki:

    Kesinlikle 🙂

You must be logged in to post a comment.