SEN GİTTİN CAN/ Dilek Rabia Asım 

Varlığımın son kalıntıları üzerimde yok
oluşlardayım can. . .
Yüreğimin zümrüt tepelerinden sana
sesleniyorum, GİTME CAN…
Ben rüzgar olup savrulayım sen gitme. Ben hiç böyle varlığımı
hissetmedim senin yanında olduğum gibi… Sen gidiyorsun can, ben
yok oluyorum. Aşkımız siliniyor hatırası bile kalmıyor. Yüreğim de
sadece sözcükler kalıyor ama onlar da senin gidişinle büyük bir yok
oluşla ilerliyorlar…
Sen gidiyorsun can…
Kollarını açıp beni sonsuzca sarmıştın şimdi arkanı dönüp gidiyorsun.
Yüreğindeydim can

Bütüntün hücrelerini tek tek gezdiğimsin. Gözlerinden girerdim
yüreğine sonra her bir zerrene ulaşırdım. Bana böyle sevmeyi sen
öğrettin can. Çünkü sen böyle sevmiştin ve hep fazlasını hak ettin.
Dağ gibi büyüttün sevgini içinde ben seni ondanda fazla sevdim.
Sen bana bir adım attın ben sana on adım attım can…
Hesapsızca kat ettim yolları sana gelirken…
Hiç düşünmedim varlığımın saltanatı daha ne kadar sürer ya da
ne zaman yok olurum diye. Hiç düşünmedim can… Seni sevsem mi
sevmesem mi diye…
Seni sevdiğimde bunları düşünecek fırsatımın olmadığını anladım.
Aşk böyle bir şeydi can. Neyle varım nasıl varım diye düşünmeden
onun yanında varlığını hissettiğin anmış aşkı yaşamak.
Varlığınla kaybolan yaralarım, yokluğunla daha bir arttılar…
SEN BENİ BANA BIRAKTIN CAN…
Ben sana tutunmadan yaşayamam. Bilmiyor musun seninle
tamamlandığımı. Şimdi ise sen gidiyorsun. Yüreğinin okyanuslarını
taşıran gözyaşlarım sana gitme bile diyemiyor can.

‘ Beni de götür gittiğin yere
Bensiz gitme can’

Diyemiyorum sana. Dilim susuyor yüreğim okyanusunda ağlıyor
ama sen bilmiyorsun.
Mavilerin kızıla boyandı sen görmüyorsun. Damarlarımdan akıp
gidiyorsun beni okyanusun da yok ediyorsun CAN…
Anlamıyorsun neden her yer kızıl ve neden yüreğin bu kadar taşkın.
Anlamıyorsun can… Sen gidiyorsun. Benim yok oluşumun sende ki
halini görmüyorsun.
Ben bende hiç olmadım hep seninle var oldum ve sende de yok
oluyorum can.
Tekrar bulabilecek misin beni can? Akıp giden sularını geri
getirebilecek misin?
Kızıla boyanmış okyanusunu tekrar temizleyebilecek misin can?
Gücün yetecek mi?
Hayır yetmeyecek…
Belki Rahman’a olan aşkıma şahitlik ettiğin gün Rabbim affedecek
Beni sende yeniden var edecek. Onunla gel bana diyecek.

GİDEN SENSİN, KAYBOLAN BENİM

TAŞAN SENSİN, AĞLAYAN BENİM

GÖRÜNEN SENSİN, GÜNEŞ OLAN BENİM

ÜŞÜYEN SENSİN, TENİNDE ESEN RÜZGÂR BENİM

ÂŞIK OLAN SEN, ADI AŞK OLAN BENİM

HASRET DAĞINI ÇİZEN SEN, AMA DAĞ OLAN BENİM

YÜREĞİ YANGINLARDA OLAN SEN, ATEŞ OLAN BENİM

KAVRULAN SEN, AMA YOK OLAN BENİM

SEVEN SEN, SEVİLEN YİNE SEN

BEN SADECE YÜREĞİNDEYİM CAN…

son gecemizde bıraktığım gülüşlerim bir daha bana dönmeyecekler

 

sen gittin can…

10 temmuz 2007

***

 

RUHUM GÖÇ VERDİ/Dilek Rabia Asım

Hayattaki en büyük zaafım sensin.

Sesin, gözlerin, ellerin ve alfabenden hisseme düşecek tek bir harf bile benim için ne kadar önemli bilemezsin.

BİLMEDİN de zaten. Ve kalemim bile yüreğimi okuyamaz haldeyken… BİLMEDE zaten.

Kayıp bir ülkenin sultanı olmuşum neye yarar.

Sen olmadıktan sonra bana bütün ülkeler zarar.

Sana kavuşmaksa, bakiyi unutmak gibi ruhumu yakar.

Yakar da gerçek aşk-ı visalden beni mahrum kılar.

Ve artık biliyorum ki; ‘sen sen ‘ dediğim,

beni bedenen,ruhen, dünyada ve baki de sorgusuz sualsiz, kendi elleriyle yokluğa sürükleyendir.

Oysaki aşk, aslında beni yoktan var eden ve bütün kainatı ayaklarımın altına seren

ve Ruhunun kokusunu nefesimle taşıdığımdır.

Ruhum göç verdi kalbi ihya evine

Arama ,sorma onu hiç bir yerde

Bulunmaz ki derdine çare

Dağlar taşlar dile gelse Yanıp kavrulup hiç sönmese

Ellerim kalbimi yerinden sökse

Yunusun ecri gibi balığın karnına düşse

Keffaret olur mu bilmem günahımın üstüne

Yar dedim, günahımı koynuma beledim

Bİlmem ki beni böyle kabul eder mi Rabbim?

Sever mi beni, temizler aklar mı beni

Yüzün nuruyla sarar mı beni Dizinin dibinde bir yer …

Bilmem ki aşar mı beni?

16 ağustos 2011

 



Bu yazı 830 kez okundu.
EMEĞE SAYGI. LÜTFEN KULLANDIĞINIZ İÇERİKLERİN LİNKİNİ VERİNİZ.

You must be logged in to post a comment.