Yaşanmışlıkları anlatan,toplu bir mezardır yaralarım,
Her biri için,yetişdirdiğim koca mısraları karalarım.
Her gün beni içine çeker beyazlarımı örten karalarım,
Bir gram ışık görsem,gökyüzünü ardına kadar aralarım.

Bir süre donup kalıyorum,düşünürken o yitik geçmişimi,
Mısralarımda kendimi izliyorum ve yine kaybedişimi…
Dünya boş geçmiş,boş yere yapmışım ben her işimi,
Boşuna koşuşturmuşum,sıkıp durmuşum haybeye dişimi…

Beyazları renklilerle yıkıyorum ama yine siyah yine siyah,
Duygularımı sabitlemek istiyorum ama yine seyyah yine seyyah…
Artık güneşle uyanmak istiyorum bir kere de olsa bir sabah,
Her gün aynı rüyayla kavruluyorum,gittikçe uzaklaşıyor felah…



Bu yazı 918 kez okundu.
EMEĞE SAYGI. LÜTFEN KULLANDIĞINIZ İÇERİKLERİN LİNKİNİ VERİNİZ.

You must be logged in to post a comment.